ERAP
SA PULITIKA
Ni Tess Clarin
Mula
sa rurok ng tagumpay sa movies ay tumalon
si Joseph Estrada patungo sa isa ring
successful career sa pulitika. Naunang
lapitan ng mga pulitiko si Fernando Poe,
Jr. ngunit hindi interesado si Da King
na maging mayor ng Quezon City. Nang si
Joseph Estrada ang itulak para lumaban
sa pagka-mayor ng San Juan ay walang hesitation
kay Erap dahil iyun ay isang challenge
para sa kanya at isa ring paraan para
matulungan ang kanyang bayan.
Dahil sa kasikatan ni Joseph
Estrada ay nabuhay ang pulitika sa San
Juan. Mataas ang turnout ng voters at
naging mainitan ang kampanya hindi gaya
nung araw na very meek ang labanan nina
Mayor Ibuna at Totoy Tolentino. Walang
nag-akala na matatalo ni Braulio “Boyong”
Sto. Domingo si Geron Busabos, ang bayani
ng mga taga-palengke. Ngunit ganun nga
ang naging resulta matapos bilangin ang
mga boto sa 1967 elections. Si Boyong
Sto. Domingo ang hinirang na mayor ng
municipality ng San Juan. Tulad sa kanyang
mga movie roles, hindi agad sumuko si
Erap. At dahil ang bida ay natural na
nagpapabugbog sa simula, taong 1969 nang
mapatunayang si Erap nga ang nagwagi at
huli man daw at magaling ay hinirang siyang
mayor ng San Juan.
Erap
in his younger years (library.thinquest.org)
Sa kanyang re-election sa
panahon ng Martial Law ay parang naging
tanglaw si Erap ng mga tao laban kay Pangulong
Marcos dahil neutral ang stand niya. Isang
fighting mayor ang naging image ni Erap
dahil pinipilit niyang maging maayos at
kapaki-pakinabang sa lahat ang kanyang
mga desisyon. During the 1973 campaign,
sa mismong harap ng munisipyo, ay inilahad
ni Erap ang kanyang pananaw sa jueteng.
Dahil hindi raw kayang ipahinto ng basta-basta
ang jueteng kaya minarapat niyang gamitin
ito sa kapa-kinabangan. Ang mga regalo
o tong mula sa jueteng lords ay inilagay
ni Mayor Joseph Estrada sa pondo para
sa pag-aaral ng mga anak ng pulis. Masasabing
isang noble idea yun ngunit kung tutuusin
ay yun ang pinag-ugatan ng malaking problema
ni Erap sa pulitika.
Landslide ang panalo ni
Erap sa 1973 local elections laban kay
Atty. Ernesto Estrella. Natatawa ang mga
tao nang magsalita si Atty. Estrella sa
kanyang post election speech. Natutuwa
raw siya sa 5,000 votes na nakuha niya.
Sa totoo lang ay binayaran daw siya ng
kampo ni Erap ng 50,000 para lumaban.
At tumulong pa raw ang partido ni Erap
sa kampanya ni Estrella para huwag siyang
ma-zero sa bilangan.
Sa pananahimik ng pulitika
during the Martial Law years ay naging
puspusan ang paggawa ni Erap ng mga makabuluhang
pelikula na walang puknat sa paghamig
sa takilya. Hindi tuloy napansin ng tao
na “Erap is already gravitating
towards the camp of Marcos,” ayon
sa isang columnist ng dyaryo. May mga
nalungkot at meron ding mga natuwa nang
hayagang maging political ally ni Marcos
si Erap. Hindi naman nag-iisa si Erap
dahil ganun din ang ginawa ni Eddie Ilarde,
isang radio announcer na naging Senador
sa ilalim ng LP (Liberal Party) na katunggali
ni Marcos. Ngunit ang tactical move na
yun ni Eddie Ilarde ang nagpabagsak sa
kanya. Sa muling pagtakbo ni Ilarde para
sa mayor ng Makati ay itinumba siya ni
Nemesio Yabut. Ang huling pagsubok ni
Ilarde sa pulitika ay ang pagkandidato
sa senatorial slate ni Eddie Gil.
Sa kabila ng pagdanak ng
protesta at sa pagdagundong ng mga hiyawan
sa EDSA noong February 22, 1986 ay nanatili
ang suporta ni Erap kay Marcos. Upang
iligtas ang mahal niyang pangulo ay humakot
ng mga tao si Erap at dinala sa Malacañang.
Gusto nilang ipakita sa TV (PTV-4) ang
sarili nilang People Power. Ngunit humagupit
ang lupit ng kapalaran. Sa pagtalilis
ni Marcos patungong Hawaii ay naiwan sa
Malacañang ang mga taong hinakot
ni Erap. Ang mga taong iyun ang inabutan
ng People Power at kitang-kita sa TV kung
paano sila nakatikim ng pananakit ng mga
taong nagsipag-alsa.
Sa pag-upo ni Cory Aquino
bilang pangulo ng Pilipinas ay muling
natahimik ang pulitika sa bayan. Taong
1987 nang magdaos ng election para muling
itayo ang senado. Dahil sa init ng damdamin
ay halos walang gustong lumaban sa partidong
ng administrasyon ni Cory liban kay Vicente
“Teng” Puyat, isang businessman
na anak ni Gil Puyat, isang dating senate
president. Binigyang buhay ni Teng Puyat
ang GAD (Grand Alliance for Democracy)
at hinimok niyang mapasama sa senatorial
slate nila si Joseph Estrada. Atubili
si Joseph dahil isa lang siyang dating
mayor ng maliit na municipality. Pero
kinumbinsi siya ni Teng Puyat at binigyan
ng guarantee na hindi siya gagastos. Out
of 24 winning senators ay lumabas na pang-16
si Joseph Estrada. Tanging si Joseph lang
at si Juan Ponce Enrile ang nakalusot
sa butas ng karayom.
Masasakit na pagkutya ang
inabot ni Senator Joseph Estrada dahil
sa kanyang carabao English. Ngunit imbes
na mainis ay pinanindigan niya ang pamali-maling
English na lalong nagpasikat sa kanya.
Isinilang ang salitang eraptions,
mga nakakatawang English na hindi man
totoong sinabi ni Senator Estrada ay nanikit
na sa kanyang pagkatao. Sa tulong ni Reli
German, ang PR man ni Estrada, naglabas
pa ng isang best-selling book titled Eraptions.
Erap
at Pentagon (answers.com)
Kaakbay si Nikki Coseteng
ay itinulak ni Senator Joseph Estrada
ang pagpapatalsik sa mga US Bases. Naging
mabango ang artistang senador sa mga aktibista.
Bukod kay Nikki ay maraming senador ang
naging kaibigan at kaalyado ni Joseph
Estrada kaya inaasahan na ang pagtakbo
niya bilang presidente sa 1992 elections.
Ngunit sa pagpasok ni Eduardo Cojuangco,
Jr. upang makisali sa paggigirian ni Fidel
Ramos at ni Miriam Santiago ay nagpaubaya
si Joseph. Vice president ang tinakbuhan
niyang puwesto sa ilalim ni Eduardo Cojuangco,
Jr. ng NPC (Nationalist People’s
Coalition). Dahil sa 180-degree turnaround
ay hindi naiwasan ang pala-palagay na
binayaran siya ni Cojuangco para ilaan
ang puwesto. Sa presidential race ng 1992
ay nagwagi sa bilangan si Fidel Ramos,
pangalawa si Cojuangco at pangatlo lamang
si Miriam. Sa vice presidential derby
naman ay nanalong vice president si Joseph
Estrada na malaki ang agwat sa mga kalaban.
Upang ipakita ang unity at reconciliation
ay binigyan ng special cabinet position
ni President Ramos si Vice President Joseph
Estrada kahit sabihing kontra-partido
sila. Itinayo nila ang PACC (Presidential
Anti-Crime Commission) sa ilalim ng pamumuno
ng vice president. Ang PACC ang nagpalutang
sa pangalan ni Panfilo Lacson, isang police
colonel na bagong promote na general.
Dahil sa tagumpay ng PACC laban sa kriminalidad
ay naging dikit si Erap sa mga Chinese
businessmen na paboritong target ng mga
kidnappers. Ang paglutas sa mga krimen
ay nakatulong ng malaki upang makuha ni
Erap ang tiwala ng masa at ng business
sector. Bilang paghahanda sa election
ay itinayo ni Erap ang PMP (Partido ng
Masang Pilipino).
Sa presidential elections
ng 1998 ay nanguna sa lahat ng surveys
si Vice President Joseph Estrada. Si Edong
Angara, ang napili niyang ka-tiket bilang
vice president, ay nakabuntot naman kay
Gloria Macapagal-Arroyo, ang vice president
ni Jose De Venecia ng Lakas-CMD na partido
rin ng incumbent president na si Fidel
V. Ramos. Gaya ng inaasahan ay tumulong
sa kampanya ni Joseph ang mga artista
sa pangunguna ni Fernando Poe, Jr. kaya
lahat ng kanilang meeting ay dinudumog
ng mga tao. Sa pag-iral ng dirty tactics
ay biglang sumulpot si Nora Aunor sa kampo
ni De Venecia. Marami tuloy ang nagsasabi
na franchise ng isang Jollibee outlet
ang ibinigay na bayad kay Ate Guy para
sirain ang momentum ng kampanya ni Erap.
Hindi man hayagan ay buo pa rin ang suporta
ng Chinese community kay Erap kaya wala
silang naging problema sa campaign funds.
Erap
as president (iar.ubc.ca)
Hindi nga nagkamali
ang surveys. Pinatunayan ng bilangan na
si Erap ang dapat maging presidente ayon
sa kagustuhan ng mga botante. Malayong
second place si Jose De Venecia kasunod
si Raul Roco at si Alfredo Lim. Bilang
pang-13 pangulo ng Pilipinas, Joseph Ejercito
Estrada ang ginamit niyang official name
upang mabigyang pansin ang kanyang tunay
na apelyidong ipinagkait ng mga magulang
niya sa movie industry.
Para sa mga reaksyon,
maaari kayong mag-email sa tessclarin@yahoo.com.
